Bij voedselproducerende dieren worden ten opzichte van de ons omringende landen veel antibiotica ingezet. Het betreft vooral koppelbehandelingen bij jonge snelgroeiende dieren: vleespluimvee, varkens en kalveren. Als dieren ziek zijn kan het noodzakelijk zijn te behandelen. Voor infecties met bacteriën kan dit met antibiotica. De inzet van antibiotica brengt echter risico’s voor resistentieontwikkeling met zich mee. Dit is zeker het geval bij de behandeling van koppels dieren. Bij behandeling van individuele dieren is dit risico kleiner, maar niet verwaarloosbaar.

Niet alleen de hoeveelheid antibiotica bepaalt het risico op resistentieontwikkeling ook de toegepaste soort antibioticum speelt hierbij een rol. In 2008 heeft de overheid aangegeven dat het anders moet met het antibioticumgebruik in de dierhouderij. De sectoren varkens, vleeskuikens, vleeskalveren en melk-/vleesvee hebben hiervoor samen met vertegenwoordigers uit de veevoederindustrie en de KNMvD afspraken gemaakt en vastgelegd in een convenant. Het convenant wordt uitgevoerd in de "commissie Werner".

Het convenant heeft een reductie van de resistentie tegen antibiotica tot doel. Om dat doel te bereiken zijn per sector plannen gemaakt. Het eerste doel is het gebruik inzichtelijk te maken. Tevens richten de plannen zich op selectief en restrictief gebruik. Daarvoor maakt op dit moment het antibioticumbeleid (de formularia) onderdeel uit van de afspraken voor varkens, vleeskuikens en vleeskalveren.

De plannen richten zich op de veehouder en de dierenarts. De dierenarts speelt een centrale rol bij het zorgvuldig, restrictief en selectief voorschrijven. De veehouder heeft een belangrijke rol bij het correct toepassen van de antibiotica. Daarbij heeft de veehouder de mogelijkheden in handen om het gebruik te verminderen. De omstandigheden waaronder dieren worden gehouden en verzorgd spelen immers een cruciale rol bij het ziek worden en de noodzaak te behandelen.